Even terug in de tijd

Zoals je misschien op de homepage al hebt gelezen, heb ik een ongeval gehad.
Op 18 maart 2014 knalde er iemand bij mij achterop de auto. Destijds had ik niet kunnen vermoeden dat dit moment uiteindelijk mijn hele leven op z’n kop zou zetten. Dat ik, nu ruim 12 jaar later, nog steeds bezig zou zijn met allerlei behandelingen en trainingen ten behoeve van mijn herstel.

De aan het ongeval gerelateerde klachten zouden er uiteindelijk voor zorgen dat ik met heel veel pijn in mijn hart mijn “werk” los moest laten. “Werk”= omdat het eerlijk gezegd vooral mijn passie was. Autorijden en fietsen lukte me zelfs niet meer. Mijn leven veranderde van heel actief, sociaal en grote dromen naar een nogal klein wereldje met voornamelijk 1 grote wens: herstellen.

Belangrijke, bijzondere gebeurtenissen maar ook het afscheid kunnen nemen van voor mij dierbare mensen moeten missen. Er niet kunnen zijn voor mijn vrienden en familie.
Mijn beeld van ons goed geregelde landje wat ineens nogal wat vraagtekens heeft gekregen.
Zoals ik het ervaren heb is dat er een onzichtbare lijn is. Die alleen zichtbaar wordt als je door omstandigheden aan de andere kant van die lijn bent geduwd. Een plek waar je liever niet wil staan aangezien je dan ook aan de lijve te maken hebt met de schaduwkanten van wat eerst een goed georganiseerde samenleving leek.

Gelukkig was en is het niet alleen kommer en kwel. Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds enorm dankbaar voor de steun van de vele mensen die mij het mogelijk hebben gemaakt om in september 2019 de reis naar CFX en dokter Duval in Amerika te kunnen maken.
Daar waar ik in Nederland 5,5 jaar tegen muren en onbegrip opliep, kreeg ik hier eindelijk duidelijkheid en inzicht in wat er met mij aan de hand was: Niet aangeboren hersenletsel (NAH) met als grootste uitdaging: de verstoorde aansturing vanuit het brein van mijn visuele systeem, fixatie disparatie, convergentie excess, fotofobie (overgevoeligheid voor licht) en het kijken met 1 oog doordat de hersenen het beeld van 1 oog uitschakelde.

Naast al een eerste behandelweek en een aantal visuele trainingssessies kreeg ik van hun een doorverwijzing naar een goede specialist (Rob Gevers) in Nederland om met hem de visuele training verder door te zetten. Nu kon ik tenminste gericht aan de slag.
Helaas bleek de 5,5 jaar in overleefstand mijn lichaam in een soort overlevingskramp gezet te hebben. Dit kwam niet ten goede aan het herstelproces.

Daar waar de gemiddelde cliënt ongeveer 3 maanden over het trainingsprogramma doet, ben ik inmiddels nu in 2026 nog steeds samen met Rob en andere behandelaren aan het puzzelen hoe we mijn visuele systeem weer in ontspanning kunnen krijgen; de atlas en draaier bleken scheef te zitten, ondanks dat een manueel arts deze al behandeld had.
Ik zou kennis maken met de primaire reflexen die bij mij voor een groot deel niet meer goed geïntegreerd bleken te zijn en daardoor een nogal grote invloed hadden/hebben. Er bleek het een en ander in mijn keel niet goed te zitten, waardoor ik me continu verslikte. De stofwisseling bleek niet goed te verlopen met de nodige gevolgen op mijn hormoonhuishouding.
Er bleek ook een botje; de Vomer, scheef te zitten. Wat weer effect zou kunnen hebben op de oogspieren en zenuwen.

Dus de afgelopen jaren stonden naast de visuele training voornamelijk in het teken van o.a. reflexintegratie, een atlascorrectie behandeling, fysiotherapie bij verschillende fysio’s met ieder hun eigen specialisme, waterstofgas-inhaleringstherapie, cranio sacraal therapie, maar ook sportfysio om aan mijn conditie te werken.

Daarnaast zijn Ron (mijn man) en ik bezig geweest met de vraag: Wat dan wel?
Aangezien door de gezondheidsuitdagingen er een reële kans bestaat dat yogadocent of basisschoolleerkracht niet meer tot de mogelijkheden behoort, en er voor mij op cognitief gebied nogal wat werk aan de winkel is, én ik als ondernemer geen recht heb op begeleiding zijn we zelf een traject gaan vormgeven.
Dit heeft er uiteindelijk in geresulteerd dat we het afgelopen jaar bezig zijn gegaan met alle voorbereidingen om samen de webshop www.forcomponents.nl op te starten. Waarmee we 21 september 2025 open zijn gegaan. Hoewel ik het heel spannend vind, omdat deze wereld van computer hardware nogal nieuw voor me is, is het voor mij ook een hele fijne kans om me verder te ontwikkelen met daarbij de support van Ron.

Vorig jaar ging het eindelijk bergopwaarts, waardoor het me vorig jaar augustus gelukt is om bij een heel bijzondere bruiloft aanwezig te zijn.
Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat het uiteindelijk 7 maanden zou duren voordat ik hier weer van was bijgekomen. Maar deze dag pakken ze me niet meer af.

De huidige stand van zaken
Op dit moment van schrijven sta ik op het punt om met de 2^e serie oefeningen te gaan beginnen van de visuele training.
Om je een idee te geven: in januari ben ik rustig aan begonnen met de 1^e serie.
Hierin heb ik me gericht op de oogbewegingen, de samenwerking van beide ogen tegelijk, het in-en uitzoomen van mijn ogen en ontspannen kijken.

Naast de reflexintegratiebehandelingen, cranio-sacraaltherapie en waterstofgas-inhaleringstherapie, word ik sinds kort begeleid door een fysiotherapeut die gespecialiseerd is op het gebied van neurorevalidatie. Met zijn hulp heb ik deze week een begin gemaakt om het sporten op te pakken. Of zoals hij het zegt: we werken aan de voorwaarden om weer te kunnen sporten en fietsen :-).
Op dit moment houdt dit o.a. in dat ik een aantal spierversterkende oefeningen heb gekregen.
Waaronder voor het versterken van de spieren in mijn hals en mijn schouderbladen. Een zeer belangrijke aanvulling naast het losmaken van de tot nu toe steeds terugkerende overmatige spierspanning.

Wat forComponents betreft:
Op de dagen dat het me niet lukt om er mee bezig te zijn, vangt Ron het op en voor de rest probeer ik zoveel mogelijk zelf te doen. Maar eerlijk is eerlijk; Ron zit over het geheel nog steeds naast me en ook bepaalde contacten lopen voornamelijk nog via hem. Enerzijds voelt dat dubbel…. Ik bedoel als volwassen vrouw wil je niet in deze positie zitten. Anderzijds is het ook wel heel fijn dat hij dit voor mij doet…. En andersom controleer ik waar nodig zijn werk ook. Dus zo houden we elkaar toch iets van in evenwicht.

Dit alles heeft ons ook nog iets heel anders gebracht: namelijk onze lieve hond Crissy.
Die echt zoveel liefde en kleur in ons leven brengt. Ze zorgt ervoor dat ik vrijwel iedere dag buiten kom. Waardoor ik ook onder de mensen kom en waardoor er in de afgelopen jaren een aantal heel dierbare vriendschappen zijn ontstaan.
Wat ook heel bijzonder is, is dat ze zich voor mij ontpopt heeft als een ware hulphond. Over het geheel genomen weet Crissy bijvoorbeeld al veel eerder dan ik dat mijn grens met betrekking tot belastbaarheid bereikt is en dat laat ze duidelijk merken door middel van haar gedrag. Dan weet ik dat ik echt zo snel mogelijk rust moet gaan nemen.

Tot dusver een soort van update over de gang van zaken tot nu toe….
Uiteraard staat er niet alles in, maar wel de grove lijnen. Zodat je een beetje een idee hebt wat er de afgelopen jaren gebeurd is en wat er op dit moment zoal speelt.
Mocht je iets willen vragen of willen delen? Stuur me gerust een mailtje.

Heel veel liefs,
Fraukje 🩷

(Onderstaande foto met dank aan Ton :-) )